full screen background image
Search
Τετάρτη 21 Αύγουστος 2019
  • :
  • :

Αφιέρωμα: Audi Quattro

Το χαρακτήρισαν αυτοκίνητο της δεκαετίας του ’80, αφού επέβαλλε νέους όρους, τόσο στο χώρο της αγοράς, όσο και στο χώρο των αγώνων. Και ασφαλώς όχι άδικα!

Είναι γνωστό ότι μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70, η ιδέα ενός τετρακίνητου επιβατικού αυτοκινήτου, εκτός από τα συνηθισμένα τζιποειδή, έμοιαζε να απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε αγρότες, αφού τόσο η απόπειρα της American Motors, όσο και της Subaru να «επιβάλουν» κάποιες πολιτισμένες τετρακίνητες εκδόσεις, δεν είχαν συνοδευτεί από επιτυχία.

Έτσι, η ιδέα του Φερδινάνδου Πιχ, ανεψιού του Φέρυ Πόρσε, να δημιουργήσει ένα ακόμη τέτοιο αυτοκίνητο έδειχνε τουλάχιστον παρακινδυνευμένη…

Η κατασκευή του πρωτότυπου ολοκληρώθηκε τον Μάρτιο του 1977 και ουσιαστικά επρόκειτο για ένα «κομμένο» και διαμορφωμένο «80», με μετάδοση της κίνησης και στους τέσσερις τροχούς, μέσω ενός κεντρικού διαφορικού.

Το αποτέλεσμα θεωρήθηκε ικανοποιητικό, γεγονός που άναψε το πράσινο φως για την περαιτέρω εξέλιξη του αυτοκινήτου, με τον κωδικό «Α-1», πλέον σαν εργοστασιακό σχέδιο της Audi.

O Πιχ και η μικρή, αλλά ενθουσιώδης ομάδα του, χωρίς καθυστέρηση, κατάφεραν μέσα σε δύο μήνες να βγάλουν στο δρόμο το πρώτο ολοκληρωμένο αυτοκίνητο, αλλά χρειάστηκαν ακόμη δύο χρόνια, όχι μόνον για την εξέλιξη και τις δοκιμές του μοντέλου, αλλά κυρίως για να πεισθούν τα «αφεντικά» για τις δυνατότητες του αυτοκινήτου.

Με την προϋπόθεση ότι θα αποτελούσε το «μέσο» για την είσοδο του εργοστασίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ και ότι θα κατασκευαζόταν στις 400 μονάδες που ήταν απαραίτητες για το ομολογκάρισμά του, έκανε την επίσημη εμφάνιση του στο Σαλόνι της Γενεύης τον Μάρτιο του 1980, με την ονομασία Quattro.

Η πολύ καλή αποδοχή του, οδήγησε την Audi στην απόφαση κατασκευής και κάποιων επιπλέον αυτοκινήτων και δεν θα αποτελούσε αποκλειστικά αυτοκίνητο αγώνων.

Σε μια πρώτη ματιά έδειχνε ένα άνετο κουπέ με φουσκωμένα φτερά, με 5-κύλινδρο κινητήρα 2.144 κ.ε.κ., που με τη βοήθεια του υπερσυμπιεστή της ΚΚΚ απέδιδε 200 ίππους στις 5.500 σ.α.λ. στην «πολιτισμένη» έκδοση, ενώ τα εργοστασιακά αγωνιστικά ξεπερνούσαν τους 300 ίππους…

Όσον αφορά το σύστημα μετάδοσης της κίνησης, διέθετε τρία διαφορικά, με το πρώτο να βρίσκεται στο κέντρο, που μοίραζε την ισχύ σε ίσο ποσοστό εμπρός και πίσω.

Το πίσω διαφορικό ήταν μπλοκέ κατά 75%, ενώ το εμπρός ήταν εντελώς απλό, ώστε να μπορεί ο ένας τροχός να περιστρέφεται ανεξάρτητα από τον άλλο.

Το κιβώτιο ήταν πέντε ταχυτήτων, με το συνολικό βάρος του αυτοκινήτου να βρίσκεται λίγο πάνω από τα 1.000 κιλά!

Συγκρίνοντας κανείς τα σχεδόν 1.500 αυτοκίνητα όλων των τύπων, που αποτελούσαν την ετήσια παραγωγή των εργοστασίων του Ingolstadt και του Neckarsulm γίνεται αντιληπτή η προσοχή που έδινε η Audi σε αυτό το μοντέλο της.

Χωρίς τη σύγχρονη τεχνολογία συναρμολόγησης, σε ένα χώρο που ο υπεύθυνος παραγωγής είχε χαρακτηρίσει μπουτίκ, μόλις 22 τεχνίτες, δαπανώντας 2 ώρες ο καθένας για το κάθε αυτοκίνητο, δούλευαν με τις παλιές χειροποίητες μεθόδους, έχοντας να τοποθετήσουν ή να συνδέσουν περίπου 100 εξαρτήματα ο καθένας, ενώ ο έλεγχος στα έτοιμα Quattro έφτανε τα 1.500 σημεία.

Στη συνέχεια το κάθε αυτοκίνητο πριν παραδοθεί προς πώληση, περνούσε τον αυστηρότερο δυνατό έλεγχο, οδηγούμενο επί 60 χιλιόμετρα σε δρόμους κάθε είδους, με μοναδική προφύλαξη το μοτέρ να μην ξεπερνά τις 4.000 σ.α.λ.

Αναμφίβολα όμως, το αυτοκίνητο επρόκειτο να γίνει περισσότερο γνωστό για τις αγωνιστικές επιτυχίες του…

Αλλάζοντας κυριολεκτικά τα μέχρι τότε δεδομένα του χώρου, ο συνδυασμός  τετρακίνησης και turbo των πρώτων Quattro στις αρχές της δεκαετίας του ’80, αποτέλεσε και αποτελεί μέχρι και σήμερα το επίπεδο τεχνολογίας από το οποίο ξεκινά το «χτίσιμο» ενός αυτοκινήτου για Ράλλυ…

Κορυφαίοι οδηγοί, όπως ο Χανού Μίκολα στην αρχή και στη συνέχεια ο Στίγκ Μπλόμκβιστ, o Βάλτερ Ρέρλ και φυσικά η Μισέλ Μουτόν, έγραψαν ξεχωριστές σελίδες στην ιστορία των αγώνων με αυτά τα αυτοκίνητα.

Το 1983, στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης παρουσιάστηκε το εξελιγμένο «κοντό» Quattro, πιο «άγριο» στην εμφάνιση από τον προκάτοχο του, με τον πρόσθετο διακριτικό τίτλο Sport.

Ένα ακόμη μεγάλο παράδειγμα τεχνολογίας που ξεκίνησε από τους αγώνες και πέρασε στα καθημερινά αυτοκίνητα για μεγαλύτερη ασφάλεια…