full screen background image
Search
Παρασκευή 19 Ιούλιος 2019
  • :
  • :

Αφιέρωμα: Porsche 917 / 10 Can-Am.

Πενήντα ετών γίνεται φέτος η Porsche 917, νικήτρια στον αγώνα του Λε Μανς το 1970 και ‘71, και κυρίαρχος στη σειρά διοργανώσεων Can Am της Βόρειας Αμερικής τις σεζόν 1972 και ’73…

Η Porsche για να γιορτάσει αυτή τη μεγάλη επέτειο, παρουσίασε πρόσφατα ένα αγωνιστικό πρωτότυπο με την ίδια ονομασία (δες εδώ) και φυσικά μας έδωσε το έναυσμα ώστε να γυρίσουμε πίσω στην ιστορία και να θυμηθούμε ένα από τα θρυλικότερα αγωνιστικά μοντέλα της Στουτγάρδης…

Όταν το 1969 η Porsche είχε συμπληρώσει την κατασκευή των 25 coupe 917, όπως απαιτούσαν οι κανονισμοί της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αυτοκινήτου για το ομολογκάρισμα του γκρουπ 5, αρκετοί το είχαν θεωρήσει σαν έναν πολύ ακριβό τρόπο για να επικρατήσει στο πρωτάθλημα κατασκευαστών.

Ίσως βέβαια να μην είχαν και πολύ άδικο, αν σκεφτεί κανείς ότι εκ των πραγμάτων δεν θα έτρεχαν ποτέ στις πίστες ούτε τα μισά από αυτά, αφού οι εργοστασιακές συμμετοχές θα ήταν μετρημένες και οι ιδιωτικές (με τιμή πώλησης το ασύλληπτο, τότε, ποσό των 140.000 μάρκων!) θα ήταν επίσης ελάχιστες. Όπως αποδείχθηκε όμως, τα αποτελέσματα άξιζαν πέρα για πέρα τον κόπο και τα έξοδα, αφού το όνομα της Porsche βρισκόταν μόνιμα στις θέσεις των νικητών, με πιο χαρακτηριστικές τις επιτυχίες για δύο συνεχόμενες χρονιές στις 24 Ώρες του Le Mans.

Με το τέλος του 1971, η 917 είχε καταστεί αυτό που αποκαλείται all time classic sports racing car, έχοντας ήδη ενθαρρυντικές συμμετοχές και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, στο Πρωτάθλημα Can-Am.

Mε τον σκελετό κατασκευασμένο από κράματα αλουμινίου και μαγνησίου και την προσθήκη τιτανίου στα κράματα των μηχανικών τμημάτων, ούτως ή άλλως η 917 ήταν από «άλλο κόσμο», ενώ με τον 12κύλινδρο επίπεδο κινητήρα και με τη χρήση υπερσυμπιεστών, έσπαζε τα χρονόμετρα στην πρώτη της εμφάνιση στο Mosport Park.

Βέβαια, για να έρθει αυτό το αποτέλεσμα, αλλά και όσα ακολούθησαν, είχε εξασφαλιστεί μια τριετής συνεργασία με την Roger Penske Organization, με δεδομένη και τη συμμετοχή του εξαιρετικού οδηγού και μηχανικού Μάρκ Ντόναχιου.

Το αυτοκίνητο δέχτηκε μια σειρά μικρότερων ή μεγαλύτερων μηχανολογικών τροποποιήσεων, ενώ αντίθετα, οι αλλαγές ήταν ριζοσπαστικότερες στο σχήμα του αμαξώματος, δείχνοντας ότι ένας σχεδιαστής τόλμησε να φτιάξει ένα «άσχημο» αυτοκίνητο, επειδή οι δοκιμές απέδειξαν ότι το σχήμα αυτό είχε καλύτερα αεροδυναμικά αποτελέσματα.

Μάλιστα, είχε υπολογιστεί στην πίστα δοκιμών της Porsche, ότι το αυτοκίνητο στρίβοντας με 130 χλμ./ώρα, ανέπτυσσε γωνιακή επιτάχυνση 1,54 G!

Στον κινητήρα προστέθηκαν δύο υπερσυμπιεστές, ένας για κάθε σειρά κυλίνδρων σε έναν κινητήρα που από 4,5 λίτρα (για τις ιδιωτικές συμμετοχές) έφτανε τους 850 ίππους, ενώ στα 5,0 λίτρα (για τις εργοστασιακές) τους 900 ίππους!

Το 1972 δεν ήταν καλή χρονιά για τον Ντόναχιου αλλά «εκδικήθηκε» την επόμενη χρονιά, όταν οδηγώντας την θηριώδη, δεύτερης γενιάς 917/30 των 1.000+ ίππων, το δυνατότερο αυτοκίνητο που είχε τρέξει μέχρι τότε σε αγώνες, κυριολεκτικά είχε διαλύσει το συναγωνισμό, πετυχαίνοντας έξη νίκες στη σειρά, αναγκάζοντας τους επικεφαλής του SCCA να σκεφθούν ακόμη και αλλαγές κανονισμών!

Δυστυχώς το έκαναν το 1974, με αφορμή την ενεργειακή κρίση, καταστρέφοντας όχι μόνον την 917 αλλά και την ίδια τη σειρά αγώνων Can -Am.

Αρκετά χρόνια αργότερα, τον Ιανουάριο του 1985, το αμερικανικό περιοδικό Car & Driver είχε κατατάξει την 917/10 ανάμεσα στα 10 σημαντικότερα αγωνιστικά αυτοκίνητα όλων των εποχών, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς, ένα τέτοιο αυτοκίνητο, τοποθετήθηκε τιμητικά στο Guinness World Record Museum, στο Gatlinburg του Tennessee των ΗΠΑ, κατέχοντας από το 1973 ένα ακόμη ρεκόρ, αυτό της μεγαλύτερης ταχύτητας σε κλειστό σιρκουί.

Το είχε πετύχει και πάλι ο Ντόναχιου στην πίστα Taledega της Alabama, κινούμενος με μέση ταχύτητα τα 326 χλμ./ώρα και επιταχύνοντας από στάση στα 300 χλμ/ώρα, σε μόλις 11,2 δευτερόλεπτα…