full screen background image
Search
Τετάρτη 21 Αύγουστος 2019
  • :
  • :

Μίαν ωραίαν πρωίαν…

Μίαν ωραίαν πρωίαν λοιπόν διάβασα για την έκπληξη του κου Παπαδημούλη που αφορούσε στην άνοδο των φασιστών στη γερμανική βουλή και για το πόσο δραματικό και σκοτεινό σημείο αποτελούσε στην ιστορία μετά από εξήντα χρόνια, μέσα στα οποία, ειδικά στη Γερμανία, δεν είχαν καμία τύχη σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Έκπληκτος ο κος Παπαδημούλης έπεφτε από τα σύννεφα, σωρηδόν και οι Ευρωπαίοι ηγέτες το ίδιο, έμεναν άφωνοι (speechless) οι επίτροποι, οι υποεπίτροποι και το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, ωσάν να προέκυψε αίφνης μια ωραία πρωία ο φασισμός, ωσάν να μην ευθύνονταν όλοι ετούτοι που προσποιούνται πως εκπροσωπούν την αντιπροσωπευτική δημοκρατία σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, ενώ από την άλλη παραδίδουν τα κλειδιά για τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων σε πρώην τραπεζίτες, σε πρώην Lehmann Brothers και άλλα τέτοια αποβράσματα.

Όλοι αυτοί έπεφταν από τα σύννεφα. Γιατί άραγε;

Μήπως όλοι αυτοί δεν επέβαλαν σε χώρες ολόκληρες λιτότητες, υπερφορολογίες, πάγωμα ή ακόμα και περικοπή μισθών και συντάξεων επί δεκαετίες, στο όνομα μιας τακτοποιημένης -προτεσταντικού ήθους- οικονομίας με αυστηρή δημοσιονομική τάξη; Μήπως αυτοί δεν έσκισαν τα ιμάτιά τους, και όλους εμάς βέβαια, προκειμένου να προστατεύσουν τους αγαπημένους φίλους τους (και πρώην συνεργάτες πολλές φορές) τραπεζίτες, που ενώ έριξαν στον τοίχο τις τράπεζές τους, δομώντας τοξικά προϊόντα φούσκες, απαίτησαν να πληρώσουμε όλοι εμείς οι λούμπεν προλετάριοι το λογαριασμό;

Μήπως αυτοί δεν ήταν που μέσα στη νεοφιλελεύθερη λύσσα τους και την περίφημη «ελεύθερη αγορά» όταν οι παραπάνω τραπεζίτες φίλοι τους κινδύνευσαν από δική τους απληστία και ανοησία, έδειξαν σχεδόν κομμουνιστικό κρατισμό ασκώντας κρατικό προστατευτισμό στον εσμό των αλητήριων που απομυζούν το εθνικό κεφάλαιο κάθε χώρας σε αυτόν τον πλανήτη;

Μήπως ο κάθε άθλιος -και κακός μάλιστα- λογιστάκος που καμώνεται τον «Ευρωπαίο Ηγέτη» δεν ήξερε;

Μήπως δεν προειδοποιήθηκε για τη μοίρα της χώρας του και μάλιστα πολλές φορές με άκομψο τρόπο από κάτι κωθώνια τύπου Σόϊμπλε για το τί μας περίμενε;

Μήπως δεν ήξερε ότι με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου έκοβε τα πόδια της δημοκρατίας απ’ ευθείας από το γοφό;

Μήπως δεν ήξερε ότι αχρηστεύοντας αυτήν ακριβώς την ήδη κουτσή δημοκρατία, τάιζε το τέρας του ναζισμού;

Μήπως δεν έβλεπε τη δυστυχία που ερχόταν να χτυπήσει αμείλικτα τα κεφάλια των ανθρώπων που μοχθούσαν για ένα κομμάτι ψωμί και για το μέλλον των παιδιών τους;

Όχι μόνο το έβλεπε, αλλά το επεδίωκε κιόλας, ξέροντας ότι τόσο η δική του γενιά όσο και των νέων Ευρωπαίων είχε ξεχάσει τι θα πει διεκδίκηση, είχε ξεχάσει τί θα πει αγώνας, είχε χάσει τη λαϊκή της συνείδηση.

Θυμάμαι ότι πολλοί από εμάς όταν άρχισαν να ζορίζουν τα πράγματα κοίταγαν και προέτρεπαν και τους υπόλοιπους να κοιτάξουν το «καλό της εταιρείας»!

Με τούτο το καλό της εταιρείας φτάσαμε η BMW να απολύει τρεις χιλιάδες εργάτες για να αυξηθεί το μέρισμα των μετόχων της, τη χρονιά που χάρη σε αυτούς τους εργάτες έκανε ρεκόρ τζίρου και κερδών. Έτσι φτάσαμε στην αυτοκτονία μας σαν πολίτες…

Αφού λοιπόν αφήσαμε τα πράγματα να εξελιχθούν έτσι, αφού φθάσαμε να κάνουμε δύο και τρεις δουλειές για να κερδίσουμε όσα κερδίζαμε κάποτε από μία, αίφνης εξοργιστήκαμε και μας έφταιγε αίφνης -επίσης- ο μετανάστης, ο αράπης, ο βρωμιάρης, ο δημόσιος υπάλληλος, ο γείτονας, η γυναίκα μας και πάει λέγοντας…

Ε! Λοιπόν όχι. Δεν έφταιγε κανένας από αυτούς. Η σιωπή μας έφταιγε και φυσικά ο κύριος Παπαδημούλης και ο κάθε Παπαδημούλης, γιατί το ήξερε το έβλεπε το επεδίωκε και το επιδιώκει.

Άλλωστε ο μέλλων πρωθυπουργός της Ελλάδος που δε θα μπορούσε ούτε τα κορδόνια του Καποδίστρια να δέσει, το είπε ξεκάθαρα. Η οικονομική ανισότητα είναι φυσικό φαινόμενο, κάτι σαν καταιγίδα ας πούμε. Ποίος χέζει την κάρτα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων το σύνταγμα κι άλλα τέτοια κωλόχαρτα. Ο οικονομικός Δαρβινισμός σε όλο του το μεγαλείο!

Αν τα μαζέψουμε όλα αυτά τα ωραία και τα βγάλουμε στο δρόμο, εκεί που οι άνθρωποι ζουν τη ζωή τους, τα φορτώσουμε στην καμπούρα τους, τότε αργά ή γρήγορα οι άνθρωποι θα εξοργιστούν. Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτή καθαυτή η οργή. Το δράμα είναι ότι μιας και εκθρέψαμε μια γενιά ανθρώπων που δεν παίρνουν την τύχη τους στα χέρια τους, αλλά ψάχνουν αντιπρόσωπο για τη σωτηρία τους, πού νόμιζαν όλοι αυτοί που έπεσαν από τα σύννεφα ότι θα στρέφονταν ένας απαίδευτος, ανεκπαίδευτος, αγύμναστος στον αγώνα λαός;

Μα στην εύκολη ελκυστική λύση. Σε αυτόν που δείχνει δυνατός, αδέκαστος, ανυποχώρητος στις αξίες του, όποιες κι αν είναι αυτές, κι ας μην είναι παρά ένας θρασύδειλος ποντικός που κάνει το λιοντάρι.

Θα στραφεί σε αυτόν που δείχνει ικανός να οδηγήσει στη λύση βρίζοντας, δέρνοντας, σκοτώνοντας και συμβαδίζοντας με την άποψη του απαίδευτου λαού ότι για όλα φταίνε κάποιοι μαυριδεροί δύστυχοι τύποι, οι Εβραίοι, οι εξωγήινοι και πάει λέγοντας…

Συμπερασματικά λοιπόν ας ανοίξουμε τα μάτια μας και με το ζόρι -αν χρειαστεί- ας αναγκάσουμε το «πολιτικό προσωπικό» να ξεχάσει τη λογιστική προσέγγιση των προβλημάτων, γιατί αυτό το πολιτικό προσωπικό ευθύνεται κατ’ εξοχήν για το τέρας του ναζισμού και του φασισμού, γιατί το τάισε, το μπούκωσε, το έκανε «σοβαρό», και εν τέλει μας το φόρτωσε μίαν ωραίαν πρωίαν και τώρα κάνει το χαζό…

Ένας ευτυχισμένος λαός δε στρέφεται ποτέ στο ναζισμό, την ανθρωποφαγία δηλαδή. Στρέφεται όμως αυτός που κυριολεκτικά πνίγεται και προσπαθεί να πιαστεί από τα μαλλιά του και για να ‘μαστε ξηγημένοι, κάποιους τουλάχιστον από εσάς θα σας πάρει μαζί του… μίαν ωραίαν πρωίαν…