full screen background image
Search
Τετάρτη 21 Αύγουστος 2019
  • :
  • :

Ο θάνατος των μικρών ονείρων…

Μια επταετία και κάτι. Κάτι παραπάνω από χούντα. Μια ιδιότυπη χούντα. Μια χούντα με εκλεγμένους, εκλεκτούς του λαού. Μια πολιτική σαβούρα με πολλούς εκπροσώπους, κάθε χρώματος και απόχρωσης. Από ακροδεξιούς ως αριστερούς ή τέλος πάντων κατ΄ επίφαση αριστερούς, που αφού ανέλαβαν εξουσία, αίφνης διαπίστωσαν ότι ζούσαν -λέει- μιαν αυταπάτη. Άντε καλέ, τσάμπα τα Χάρβαρντ και οι Οξφόρδες δηλαδή;

Κάπου ανάμεσα σε αυτόν τον εσμό ηλιθίων που αποτέλεσαν τους πολιτικούς και πνευματικούς ανθρώπους της χώρας κατά τη μεταπολίτευση, χάθηκαν αργά και σταθερά τα όνειρα των ανθρώπων.

Όχι, μη σκεφτείτε κάτι φανταχτερό και ένδοξο, αλλά ούτε κάτι φθηνό και ανούσιο. Θυμηθείτε όμως κάτι απλό και προσεγγίσιμο. Θυμηθείτε όνειρα από εκείνα που σε κάνουν να ξημερώνεις την ημέρα σου με όρεξη και προσδοκία.

Θυμηθείτε τον ίδιο σας τον εαυτό που αργά το βράδυ, την ώρα που σας κλείνει στην αγκαλιά του ο Μορφέας και τα μάτια σας βυθίζονται στο αναπαυτικό του σκοτάδι, να σχεδιάζει πράγματα απλά, για το μέλλον των παιδιών του, για τη φροντίδα του κήπου, για τη φροντίδα του αυτοκινήτου, για τη φροντίδα του έρωτά σας, για το καλοκαίρι, το φθινόπωρο, τον χειμώνα και την άνοιξη που θα έλθουν. Ότι αγαπά ο καθένας τέλος πάντων, σε όποια εποχή θέλετε…

Ε! Λοιπόν τέλος ακόμα και σε αυτά…

Μια σειρά πρωθυπουργών και κυβερνήσεων σκότωσαν ακόμα και τα μικρά όνειρα των ανθρώπων. Σκότωσαν το μέλλον των παιδιών αλλά και των γονιών τους. Σκότωσαν τη μικρή ελπίδα για το αύριο.

Σημασία πλέον έχουν οι «αξιολογήσεις», οι «συμφωνίες» και οι «θεσμοί» κι όχι οι άνθρωποι της χώρας!

Σημασία για τους γραφειοκράτες έχουν τα «πλεονάσματα» έστω και ψεύτικα, οι «ιδιωτικοποιήσεις» έστω και «μπιρ παρά» που λέει η αντιπολίτευση και μάλιστα το θεωρεί και πολύ έξυπνο, να αραδιάζει, με τη σειρά της τέτοιες παρλαπίπες, αναδεικνύοντας το ντε και καλά «λαϊκό» της προσωπείο.

Μας περίσσεψε η μαγκιά και οι μάγκες λογιστές στα έδρανα της Βουλής των Ελλήνων και μας τελείωσαν οι ηγέτες…

Αλλά το επιτρέψαμε κιόλας, μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, το επιτρέψαμε.

Τους αφήσαμε να σκοτώσουν μεθοδικά πρώτα τα μεγάλα όνειρά μας, μετά τις μεγάλες ελπίδες μας, κατόπιν τις μικρές και στο τέλος τα μικρά μας όνειρα.

Αυτά που μας έκαναν να κοιμόμαστε με ελπίδα για τη μέρα που ξημέρωνε…

Τώρα μάλλον θα αργήσει να ξημερώσει στο κρεβάτι του Προκρούστη που τους αφήσαμε να μας ξαπλώσουν και να ιδρώνουμε για τον επικείμενο θάνατο, με την αναμονή για τον ενδεχόμενο Παράδεισο, στην άλλη ζωή, αντί να κάνουμε τα μικρά μας όνειρα.

Μια και μόνο ελπίδα μας απομένει…

Να ξυπνήσουμε ξαφνικά και να κάνουμε πράξη ένα μεγάλο επιτέλους όνειρο…

Να τελειώσουμε τα δικά τους όνειρα εξουσίας μπας και μπορέσουμε σε αυτή την ζωή να κάνουμε πάλι μικρά όνειρα. Μην περιμένουμε τον Παράδεισο…

Και να θυμάστε…

«Μια από τις τιμωρίες που δεν καταδέχεσαι να ασχοληθείς με την πολιτική,

είναι ότι καταλήγεις να σε κυβερνούν κατώτεροί σου»._Πλάτων