full screen background image
Search
Κυριακή 18 Νοέμβριος 2018
  • :
  • :

Αφιέρωμα: Alfa Romeo Giulia / Giulietta SS

Κάποτε, στο χώρο της αυτοκινητοβιομηχανίας η λέξη «στυλ» είχε μια δική της, εντελώς ξεχωριστή έννοια. Ήταν η εποχή που τα όρια στο σχεδιασμό των αυτοκινήτων μπορούσαν να αγγίξουν τα όρια της φαντασίας των δημιουργών τους, δίχως τις παρεμβάσεις των κομπιούτερ, των οικονομικών συμβούλων ή τον περιορισμό στην κατανάλωση καυσίμων.

Μάλιστα, μερικές φορές κάποια από αυτά τα σχήματα κατάφεραν να ξεφεύγουν από το σχεδιαστήριο και τη μορφή του πρωτότυπου και να περάσουν, έστω και σε περιορισμένη παραγωγή, στην κατοχή κάποιων οδηγών, αποτελώντας εξ αρχής κινούμενα έργα τέχνης.

Αναμφίβολα, σε αυτές τις περιπτώσεις συγκαταλέγονται και δύο «αδελφά» μοντέλα της Alfa Romeo, η Giulietta και η Giulia “Sprint Speciale”, ή αλλιώς “SS”, που όφειλαν την καταγωγή τους στην «τριπλέτα» των Β.Α.Τ. (Berlinetta Aerοdynamica Tecnica).

Ήταν η περίφημη σχεδιαστική και απόλυτα εκθεσιακή πρόταση που είχε παρουσιάσει στην τριετία 1957-1959 μία από τις σημαντικότερες -διαχρονικά- προσωπικότητες του χώρου, ο Franco Scalione με κατασκευαστή την καροσερία Bertone, που ούτως ή άλλως είχε μακρά παράδοση συνεργασίας με την Alfa.

Η επίσημη εμφάνιση του πρωτότυπου της Giulietta “SS” έγινε στο Σαλόνι του Τορίνο το 1957, ενώ η έναρξη της παραγωγής της συνδυάστηκε με την (εκθεσιακή) παρουσίαση της στην πίστα της Monza.

Έχοντας σαν βάση την Giulietta Berlina, που ήταν ήδη σε κυκλοφορία από το 1955, χρησιμοποιούσε τον κινητήρα των 1.290 κ.εκ. που με την βοήθεια δύο διπλών καρμπυρατέρ της Weber απέδιδε 100 ίππους, στις 6.000 σ.α.λ.

Με τον εξωπραγματικό –για την εποχή– αεροδυναμικό συντελεστή 0,29 είχε χαρακτηριστεί ως το ταχύτερο αυτοκίνητο παραγωγής μέχρι τα 1,3 λίτρα, αφού έφτανε τα 200 χλμ/ώρα, διαθέτοντας πέντε σχέσεις στο σασμάν (αντί των τεσσάρων που είχε η Berlina).

Αρχικά το καπό του κινητήρα ήταν ιδιαίτερα χαμηλό στο εμπρός μέρος και με την μορφή αυτή είχαν κατασκευαστεί 101 αυτοκίνητα, προκειμένου να καλυφθεί ο απαιτούμενος αριθμός των 100 μονάδων, ώστε να μπορέσει το αυτοκίνητο να ομολογκαριστεί σύμφωνα με τις προδιαγραφές της FIA. Το παράδοξο όμως ήταν ότι με τα 860 κιλά του βάρους του εκτιμήθηκε ότι δεν θα μπορούσε να έχει αγωνιστικές επιτυχίες και δεν αξιοποιήθηκε σε τέτοιες δραστηριότητες.

Σύντομα ακολούθησε και η Giulia “SS”, όπου στο ίδιο αμάξωμα και με μικρές διαφορές στο εσωτερικό, είχε τοποθετηθεί ο μεγαλύτερος κινητήρας των 1.570 κ.εκ. απόδοσης 112 ίππων, επίσης με δύο διπλά καρμπυρατέρ της Weber. Λόγω όμως του μεγαλύτερου συνολικού βάρους, που σε αυτή την έκδοση έφτανε τα 1.025 κιλά, η τελική ταχύτητα δεν ξεπερνούσε τα 195 χλμ./ώρα, αν και σε περιορισμένο αριθμό αυτοκινήτων, με τη χρήση αλουμινίου στο αμάξωμα, το βάρος είχε περιοριστεί στα 950 κιλά!

Ένα πολύ ιδιαίτερο χαρακτηριστικό στην εμφάνιση των “SS” αποτελούσε η περίφημη «εντομοπαγίδα»!

Επρόκειτο για ένα στενόμακρο διάφανο κομμάτι πλεξιγκλάς, που ήταν τοποθετημένο χαμηλά εμπρός από το παρμπρίζ, με αποστολή να συγκεντρώνει τα όποια έντομα αλλά και τη σκόνη, ώστε ο οδηγός να έχει πάντα την καλύτερη δυνατή ορατότητα.

Ξεχωριστή, ευφάνταστη και, όπως χαρακτηρίστηκε, εκκεντρικά ιδιοφυής, η σειρά “SS” έμεινε στην παραγωγή για μια πενταετία, επηρεάζοντας σε μεγάλο βαθμό τη μορφή και άλλων -κυρίως ιταλικών- σπορ αυτοκινήτων που ακολούθησαν, έχοντας κερδίσει από τους φίλους του εργοστασίου τον τίτλο ως η ωραιότερη Alfa Romeo που κατασκευάστηκε ποτέ…