full screen background image
Search
Τετάρτη 21 Αύγουστος 2019
  • :
  • :

Η αναγκαιότητα μιας καταστροφής…

Μετά από μια δεκαετία σχεδόν στα μνημόνια και μια θανατηφόρα, κυριολεκτικά, λιτότητα, αναρωτιόμαστε όλοι πού οδηγήθηκε η χώρα, με ένα βλέμμα σαν αυτό της αγελάδας που βλέπει τα τραίνα να περνούν.

Βέβαια στην πραγματική ζωή κανείς δεν αναρωτιέται και γνωρίζουμε όλοι μας πού οδηγήθηκε η χώρα. Οδηγήθηκε στη σταθερότητα!

Γελάτε, γιατί γελάτε; Η χώρα είναι απολύτως σταθερή, ακριβώς όπως και τα νεκροταφεία. Είναι σταθερά. Δε συμβαίνει τίποτα. Αλλά μπορείτε να φέρετε αντιρρήσεις και μάλιστα δικαιολογημένα. Όταν φυσάει το αεράκι, το γρασίδι στα νεκροταφεία κινείται. Αντιθέτως στη χώρα, ούτε αεράκι φυσά, ούτε το γρασίδι κινείται. Τέτοια σταθερότητα.

Βέβαια ούτε ειδικός είμαι στην οικονομική επιστήμη, πολλώ δε μάλλον στα νεκροταφεία, ούτε στην πολιτική, ούτε στην ιστορία, αλλά βρε αδερφέ από τα λίγα που έζησα και έμαθα στο σχολειό βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα. Χρειαζόμαστε επειγόντως μια καταστροφή και μάλιστα ως αναγκαιότητα.

Δείτε το παρελθόν. Η μόνη πιθανότητα να ενωθούμε, να συναινέσουμε, να δράσουμε, να επαναστατήσουμε, να γίνουμε άνθρωποι, είναι να καταστραφούμε. Κι όταν λέω να καταστραφούμε, εννοώ να μη μείνει λίθος επί λίθου. Μόνο έτσι θα συνέλθουμε.

Θυμηθείτε τις Θερμοπύλες, το 21’ το 40’ και τόσες άλλες «εθνικές καταστροφές».

Έτσι θα έπρεπε, κατά τη φτωχή μου άποψη, να ακούσουμε και τον λοιδορηθέντα πρώην υπουργό οικονομικών, τον Γιάνη με το ένα «ν» και να προχωρήσουμε σε μίαν υπέρβαση. Να μην αφήσουμε τα άεργα και άσχετα κωλόπαιδα της εξουσίας των δεκαπενταμελών και της Siemens να μεταστρέψουν, να παραμορφώσουν τη βούλησή μας. Δεν αρκούσε ένα όχι σε δημοψήφισμα. Η δημοκρατία μας έπρεπε να είναι διαρκής. Έπρεπε την επόμενη κιόλας μέρα της υπογραφής του μνημονίου που μας επέβαλε η κατ΄ευφημισμόν αριστερά να επαναστατήσουμε. Έπρεπε να ζητήσουμε να πάνε φυλακή οι τραπεζίτες και να αποδεχθούμε την πτώχευση που έτσι κι αλλιώς είμαστε αναγκασμένοι να υποστούμε και μάλιστα στο διηνεκές.

Πολλοί ισχυρίστηκαν ότι αυτό θα αποτελούσε «εθνική καταστροφή».

Και λοιπόν;

Ας ερχόταν αυτή η ρημάδα «εθνική καταστροφή» μήπως σωθούμε.

Ας έρχονταν αυτή η ρημάδα «εθνική καταστροφή» μπας και δείχναμε τη γενναιότητα που μας αρμόζει.

Δηλαδή τί θα λέμε στα παιδιά μας; Ότι οι Ισλανδοί ήταν γενναίοι που είπαν στο Eurogroup και την Ευρώπη «όχι ευχαριστώ αλλά δε θα πάρω»;

Σήμερα, οι Ισλανδοί τρέχουν με ανάπτυξη 7% και ανεργία 4% εκτός Ευρώπης.

Τέλος, να μην ελπίζετε σε τίποτα υπερπατριώτες σκληρούς άντρες της φακής να σας ξελασπώσουν, γιατί έτσι κι αλλιώς εκπροσωπούν την ίδια την λάσπη που είναι και το φυσικό τους περιβάλλον.

Είναι απαραίτητο να τα γκρεμίσουμε όλα και να προκρίνουμε μια τέτοια καταστροφή. Ξηλώνοντας εκ βάθρων και σε βάθος πέντε γενεών και δέκατου τέταρτου βαθμού συγγένειας, πολιτικές οικογένειες και νομενκλατούρες, είδωλα αρχαίας υπεροχής, ατομισμούς και ιδιωτικότητα, γραφειοκρατία, εκκλησία, δημοσιο-ϋπαλληλίστικη νοοτροπία, εκπαίδευση και οικονομία, μήπως μπορέσουμε να αναστηθούμε.

…γιατί αν δεν το κάνουμε, δεν πρόκειται ποτέ να δούμε το περίφημο «φως στο τούνελ» που μας υπόσχονται σαράντα χρόνια τώρα τα εξευτελισμένα κωλόπαιδα της εξουσίας…